عقیق:عبدالحسین مختاباد در سال‌های اخیر بیش از آنکه یک خواننده باشد، یک فرد فعال در حوزه سیاست بوده و به همین دلیل توانست در لیست ائتلاف اصلاح‌طلبان یکی از کرسی‌های شورای شهر تهران را تصاحب کند. تا اینجای کار هیچ مشکلی نیست، به هر حال خواننده‌ای که اوایل دهه هفتاد به برکت رسانه ملی برای خودش اسم و رسمی پیدا کرد، توانست از مردم تهران رای بگیرد و عضو شورای شهر شود، اما چه خوب بود که ایشان اقتضائات ورود به عرصه سیاست را نیز تاب می‌آورد و به قول معروف پای لرز این خربزه نیز می‌نشست. داستان از این قرار است که آقای خواننده پس از عضویت در شورای شهر، تصمیم گرفت یک کنسرت برگزار کند، تبلیغات وسیعی برای این برنامه تدارک دید و همین موضوع باعث شد تا عده‌‌ای فکر کنند مختاباد از رانت عضویت در شورای شهر برای تبلیغاتش استفاده می‌کند.

«جمعیت دانشجویان حامی عدالت اسلامی»نامه‌ای برای رئیس شورای شهر نوشتند و از احمد مسجد جامعی خواستند تا بر این موضوع نظارت کند. همین نامه اما با واکنش عجیب و به دور از منطق مختاباد روبرو شد. او که گویا گمان می‌کند بازار هجمه به ذاکران اهل‌بیت این روزها داغ شده، فرصت را مناسب دید و در قیاسی مع‌الفارق گفت: «خوشبختانه هر اثری که از من منتشر می‌شود با استقبال خوب مردم مواجه شده و هزینه‌های خودش را چندین برابر درآورده است. دوستانی که این حرف‌ها را می‌زنند تشریف ببرند و از برخی از آقایان مداح که بنرها و تبلیغات آن‌ها در اقصی نقاط شهر نصب می‌شود و بنا به گفته‌ها شرکت‌های خصوصی دارند و صادرات و واردات انجام می‌دهند و در کار خرید و فروش کشتی هستند بپرسند که این پول‌ها را از کجا آورده‌اند و هزینه این تبلیغات وسیع آن‌ها چگونه تامین می‌شود؟ ما هنرمندیم و افتخار می‌کنیم که زندگی سالمی داریم و احتیاجی نداریم که با گرفتن یک پست هنر خودمان را تعریف کنیم.» و صد البته که از قیاسش خنده آمد خلق را!

به گزارش جام نیوز؛ از آنجا که پیامبر (ص) و سایر ائمه علیهم السلام احتمال داده ‏اند شاید افراد کذّاب و مغرضى ادّعاى مهدویّت بکنند و بخواهند، مردم ناآگاه را گمراه سازند، لذا خصوصیّات و اوصاف امام مهدى (عج) را به خوبى توصیف کرده‏ اند، در باره اوصاف آن حضرت آمده است:

نام او نام پیامبر (ص) و کنیه او کنیه پیامبر (ص) است، او بلند پیشانى است و بینى باریکى دارد که اندکى میانش برآمده است، چهره‏اى چون ماه تابان دارد، چشمانى فراخ و سیاه دارد، رنگ سیمایش گندمگون و سرخ است، پیشانى نورانى دارد و صاحب خال و علامت است، صورتش گشاده و دانش او افزونتر از همه مخلوقات است.

ابروانى به هم پیوسته دارد، با سینه ‏اى فراخ و شانه‏ هایى محکم، هیبتش مردم را مى ‏ترساند، امّا به دلها نزدیک است، شیرین گفتار و خوش سیما است، قامتى معتدل و میانه دارد و بر گونه راستش خالى است که گویا دانه مشکى است که بر قطعه عنبر سائیده باشند، هاله‏ هایى از نور او را احاطه کرده و به رسول خدا (ص) شباهت دارد، از نظر سنّ سالخورده است، امّا سیماى چهل ساله یا کمتر دارد و با گذشت روزها و سالها ابدا پیر نمى‏ شود.

قصص الأنبیاء ( قصص قرآن - ترجمه قصص الأنبیاء جزائرى)، ص860.

به گزارش سرویس دینی جام نیوز؛ شاید برای افراد زیادی این سوال وجود داشته باشد که در دایره خلقت اول روز بود یا شب؟ یا به عبارتی روز بر شب سبقت داشته یا شب بر آن مقدم بوده است؟
در خلال اخبار و روایات اسلامی پاسخ این مسئله ذکر شده که ما آن را در این جا نقل می کنیم:

حضرت امام رضا(علیه السلام) روزی در مجلس "مأمون" که "ذوالریاستین" [1] نیز بود، حضور یافت و درباره شب و روز و این که کدام یک از آن دو پیش تر از دیگری آفریده شده اند گفت و گو به میان آمد. ذوالریاستین از امام رضا(علیه السلام) در این زمینه سوال نمود.

امام(علیه السلام) فرمودند: «دوست داری که از قرآن جواب تو را بدهم یا از محاسبات خودت؟»

عرض کرد:«البته می خواهم از حساب جوابم را بدهید!»

امام(علیه السلام) فرمودند: «آیا شما نمی گویید: طالع دنیا "سرطان"[2] است و حال آن که کواکب و ستارگان در بُرج "شرف" [3] خود بودند؟»

عرض کرد: بلی!

امام(علیه السلام) فرمود: «پس زُحل در "میزان"[4] و مشتری در "سرطان" و مریخ در "جُدی" [5] و زهره در "حوت" [6] و ماه در "ثور" [7] و خورشید در میان آسمان در "حَمَل" [8] است و این [طبق حساب شما] نباشد جز در روز!»

عرض کرد: پس از کتاب خدا؟

امام(علیه السلام) فرمودند: "لَا الشَّمْسُ یَنبَغِی لَهَا أَن تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّیْلُ سَابِقُ النَّهَارِ" [9]؛ نه خورشید را سزاوار است که به ماه رسد و نه شب بر روز پیشی جوید (یعنی روز پیش از شب بوده است.)[10]

پی نوشت ها:
[1] فضل بن سهل سرخسی وزیر مأمون بود. چون هم ریاست دیوان و هم ریاست سپاه داشته به ذوالریاستین (صاحب دو ریاست) معروف شده است.
[2] برج چهارم از صور دوازدهگانه منطقه البروج میان جوزا و اسد
[3] در اصطلاح نجوم برای سیارات سبعه شرفی است: شرف زحل در میزان، شرف مشتری در سرطان، شرف مریخ در حدی و... .
[4] برج هفتم میان سنبله و عقرب
[5] برج دهم
[6) برج دوازدهم
[7] برجی میان حمل و جوزا
[8] برج اول بعد از حوت و قبل از ثور
[9] یس/ آیه 40
[10] ابن شعیه حرّانی، حسن بن علی (قرن چهارم)، تحف العقول عن ال الرسول، ص447

به گزارش سرویس دینی جام نیوز؛ آیت الله مجتبی تهرانی استاد مشهور اخلاق و مرجع تقلید و مدرس حوزه های علمیه، از محضر اساتید بزرگی همچون ادیب نیشابوری، آیت الله بروجردی، آیت الله حکیم، آیت الله گلپایگانی، علامه طباطبایی و...بهره برد.

این مرجع بزرگوار تقلید و استاد بزرگ اخلاق، پس از 40سال خدمت صادقانه در نشر معارف اسلامی و ترویج مکتب حقّۀ اهل‌بیت عصمت و طهارت، در دی‌ماه سال 1391هـ‌ش؛ دار فانی را وداع گفت؛ در این مجال سعی داریم تا جرعه ای از بیانات ناب اخلاقی ایشان را در اختیار علاقمندان قرار دهیم.

رُوِیَ عَن الصّادق علیه السلام قال: مَا فَتَحَ اللَّهُ عَلَى عَبْدٍ بَاباً مِنْ أَمْرِ الدُّنْیَا إِلَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَیْهِ مِنَ الْحِرْصِ مِثْلَیه.[1]
روایت از امام صادق (ع) منقول است که حضرت فرمودند: خدا هیچ درى از دنیا به روى بنده‏ای نگشاید، جز اینکه دو در از حرص به رویش باز می کند.

اگر خداوند یک در از دنیا به روی شخصی باز کند و دنیا به او روی آورد، از آن طرف دو در دیگر از حرص هم به رویش باز می کند؛ آن دو درِ حرص چیست؟

 اوّل: حرص نسبت به حفظ و نگه‏داشتِ آنچه که از دنیا به دستش آمده است

دوم: حرص برای اضافه کردنِ آنچه که در اختیار ندارد؛ این حرص، هم برای حفظ موجود است، یعنی برای اینکه آنچه به دست آمده از دست نرود و هم حرص نسبت به اینکه انسان تلاش کند آنچه را ندارد به دست آورد.

مطلب این است که هیچ‏وقت از خدا نخواه که دری از دنیا به روی تو باز کند؛ چون مقتضای مادّیت این است که آن طرفی می شود؛ بلکه از خدا بخواه که به من آنچه را که نیازمندم بده،‌ نیازهایم و مایحتاجم را تأمین کن تا نیازمند به شِرار خلقت نشوم؛ این مطلب در متن روایات آمده و جزء معارف ما است؛ خیلی هم حرف خوبی است؛ در این مورد دعا هم بکن؛ خیلی هم دعا کن؛ اگر گره‏ای داری، از خدا بخواه گره ها را باز کند.

این اشتباه است که از خدا بخواهی که دری از دنیا را به رویت باز کند؛ نه تنها فایده‏ای برای تو ندارد، بلکه دو در از حرص هم برای تو باز می کند؛ این را بدان که این حرص، سیلی بنیان‏کن است؛ چنان تخته‏ سنگ‏هایی برای تو بیاورد، که تو را از بین می‏برد؛ این تخته‏ سنگ حرص است؛ این را نخواه؛ بلکه بگو خدایا مایحتاج مرا به من برسان تا محتاج به شِرار خلق نشوم.

اگر هم از خدا می خواهی دری را به روی تو باز کند،‌ درِ معنویّت باشد؛ بگو خدایا دری به سوی معنویّت به روی من باز کن تا من نسبت به معنویّت این حالت را پیدا کنم که آنچه که از معنویّت دارم حفظ کنم، و بروم سراغ افزودن آن؛ یعنی آنچه را که توشه راه آخرت من است و‌ آنجا به دردم می خورد،‌ آن در را به رویم باز کن و آن راه را برای من باز کن.[2]

پی نوشت:

1 -بحارالانوار، جلد75، صفحه 254 – تحف العقول ص370
2 - یکشنبه 24 بهمن 1389 – 9 ربیع الاول 1432؛ مسجد جامع بازار تهران